Walnoten-peren cake

We hebben het geluk om in onze tuin de trotse eigenaar te zijn van een notenboom en die werpt in grote hoeveelheid zijn vruchten af.  En dan ga ik op zoek naar een receptje om deze natuurgeschenkjes te verwerken.  Ik vond een receptje in combinatie met mijn favoriet fruit, namelijk de peer.  Ik probeerde het uit en liet mijn lief proeven, zijn gezichtsuitdrukking vertelde me genoeg, dit is een topper!

Ik gebruikte volgende producten:

  • 3 peren
  • 225g roomboter
  • 225g suiker + 2 eetlepels extra
  • snufje zout
  • 6 eieren
  • 250g zelfrijzende bloem
  • raps van 1 citroen
  • 100g gehakte walnoten
  • 100g gemalen amandelen ( ik gebruikte amandelmeel)

Ik maakte het zo:

  • Verwarm de oven op 190°
    • Meng de suiker met de boter, dit gaat makkelijker als de boter op kamertemperatuur is.
    • Voeg de eieren 1 voor 1 toe
    • Snufje zout en citroenraps toevoegen
    • Bloem tot het gladde mengsel toevoegen, mix nog kort
    • Neem de gemalen walnoten en amandelen en spatel het onder het deeg.
    • Doe het deeg in een ronde taartvorm
    • Snij de peren in 4, schil ze en verwijder het klokhuis.  Leg ze met de bolle kant naar boven op het deeg.  Ik voegde nog wat extra walnoten toe als detail om de taart af te werken.  Strooi nog 2 eetlepels suiker over de peren, zodat deze mooi karameliseren.
    • Plaats voor ongeveer 45′ in de oven, controleer voor de zekerheid na 35′ met een prikker, als deze droog uit het deeg komt, is de cake klaar.  Indien niet, dan zet ik de timer 5′ en controleer telkens, tot de prikker

     

    En als alles goed is komt de taart zo uit de oven…….

    IMG_20181013_180013_resized_20181013_095427158

 

Advertenties

Risotto

De herfst is volgens de kalender begonnen, de weergoden zijn blijkbaar er nog steeds niet uit of ze gaan overschakelen of in zomermodus blijven.  Maar de bladeren vallen, de pompoenen kleuren de winkels en dan wordt het tijd voor mijn favoriete risotto klaar te maken.  Een beetje een eigen creatie…….en is overheerlijk maar een recept staat altijd open voor eigen interpretatie en vooral invulling :-).

Ik maak het op deze manier:

Ingrediënten voor 4 personen:

  • 320g risotto rijst
  • +/- 1l kippenbouillon
  • +/- glas witte wijn ( ik doe dit op het gevoel)
  • 1 flespompoen
  • 300g diepvries erwtjes
  • parmezaan kaas
  • 2 sjalot
  • 1 teentje look

Hoe te bereiden:

Verwarm de oven op 180°.  Schil de pompoen en snij in kleine blokjes.  Plaats in de voorverwarmde oven voor ongeveer 20′, tot de blokjes heerlijk zacht zijn.

Stoof de sjalot samen met de look aan in een beetje olijfolie of boter.  Voeg de risottorijst toe en roer tot hij glazig is.  Blus met een glas witte wijn ( wees niet te zuinig :-)).  Wanneer de wijn bijna is opgenomen voeg je de bouillon toe, tot deze telkens is opgenomen.  Wanneer je merkt dat de risotto steeds smeuïger wordt voeg dan de diepvrieserwtjes toe.  Van zodra de rijst lekker zacht is, neem je de risotto van het vuur.  Je brengt hem op smaak met parmezaan, peper en zout.  Voeg op het laatst de geroosterde pompoenblokjes toe, roer alles goed door elkaar.  Je kan dit serveren met een heerlijk lamskoteletje of een gerookt varkens mignonnette of gewoon puur :-).

 

 

Lief wordt man

Mijn lief zal dan toch mijn man worden……afgelopen zomer kwam het bij de notaris ter spraken, maar het verdween ook weer van de tafel, er werd niks concreets afgesproken en het bleef allemaal heel vaag.

Tot ik afgelopen week mezelf afvroeg hoe het nu zat en dat het tijd werd om alles te gaan organiseren en vooral wettelijk te regelen en elkaar veilig te stellen, want ondanks het feit dat ik mijn lief enorm graag zie, is het huwelijk er vooral om een wettelijk kader te vormen rond ons lappendeken gezin, zonder iemand te benadelen.

Ik sprak mijn lief erover en gelukkig ging hij onmiddellijk mee in het verhaal, hij begrijpt ook dat dit moet geregeld worden.  Maar deze keer werden er wel duidelijke afspraken gemaakt.  Ik kreeg de taak notaris te contacteren voor het contract op te stellen en de gemeente te bellen of het mogelijk was om te huwen op 14/02/19, waarom 14/2/19 aangezien dit een donderdag is.  Ooit zijn we op 14/2 wettelijk gaan samenwonen.

In ons dorp zijn ze geweldig op de gemeente, we kunnen trouwen op 14/2 en we kunnen zelfs het uur kiezen, want op donderdag is er ook een laat avond service :-).

Ik gooide alles weer op tafel en aangezien we geen doorsnee koppel zijn, zal het ook geen doorsnee huwelijk worden.

We willen graag trouwen op donderdagavond om 19u en om 20u in het door ons gekozen restaurant gaan eten, enkel met de familie en dichtste vrienden.  Geen trouwjurk, geen boeket, geen getuigen wat blijkbaar kan anno 2018.  Enkel ringen, ik ga als mijn zus het oké vindt de ring van onzen bompa laten verkleinen een eenvoudige gouden ring, mijn lief gaat de ring van zijn vader dragen.  Enkel gevierd met een etentje en even weg met zijn 2 richting Barcelona.

Het feest zal pas plaatsvinden samen met de housewarming.

Maar mijn lief gaat na 11 jaar mijn man worden……..wie had dit ooit gedacht :-).

Kerntalenten analyse

Toen ik besliste op loopbaanbegeleiding te volgen, vond ik het belangrijk dat er in dat traject ook een kernanalyse test zat.  Want ik wilde wel eens weten waar mijn kwaliteiten liggen en wat mijn valkuilen zijn.

Vorige week was het zover.  Ik had ter voorbereiding al een vragenlijst moeten invullen en dat was geen evidentie, want je wordt echt verplicht om weer naar je kindertijd terug te keren.  En dan nog heel specifiek, wat deed je graag als kind.  Nu heel simpel, lezen en sporten :-).  Maar de vraagstelling zit zo in elkaar dat je toch een aantal herinneringen oproept die op zijn zachts uitgedrukt diep weggestopt waren.

Via deze vragenlijst wordt er dan tijdens de kernanalyse test steeds dieper en dieper gegraven.  Wat deed je graag, waarom deed je dat graag, wanneer deed je dit en zo wordt heel de vragenlijst afgewerkt.  En dan komt de diepgang van het verhaal, aan elke activiteit moet ik een score geven van 0 tot 100.  Aan de hand van deze score komen je kerntalenten naar boven.

En hier werd ik toch een beetje van mijn sokken geblazen.  Blijkbaar heb ik vele talenten en schuilt de uitdaging in ze allemaal tevreden te stellen :-), zie je ze al de uitdaging :-).  Ik blijk een sterke focus te hebben, met een duidelijke visie hoe ik mijn doel ga bereiken en ook details zijn enorm belangrijk voor me.  Ik ben een natuurlijke perfectionist, wat maakt dat het bij mijn persoonlijkheid hoort en niet aangeleerd is.  Een leidersfiguur met sterke empathie.  Ik heb enorme nood aan mentale en fysieke vrijheid.

Wat is nu de conclusie van heel dit project, hoe moet ik dit vertalen naar mijn loopbaan.  Wel ik was een van de weinige waar het zo duidelijk was :-), eens speciaal altijd speciaal.  Als ik echt gelukkig wil worden in mijn “job”, zou ik het best zelfstandig worden, omdat ik dan alles in handen heb en ik het op mijn manier kan doen.  Dat dit een kinderdroom van me is, maar  nooit durfde is uiteraard confronterend.  Nog meer confronterend is, wat zou ik gaan doen op zelfstandige basis…….een koffieshop, gecombineerd met pralines, taartjes en kunst?  Of een krantenwinkel?

Eerlijk, ik weet niet of ik het nu wel zou aandurven, heb geen enkele ervaring…….maar willen is kunnen zekers :-).

levensvragen

Levensvragen……beantwoorden..

WAT VOND JE ALS KIND ZALIG OM TE DOEN?

Waar we ons als kind mee bezig hielden, is vaak een toegangspoort tot wat we later willen worden. Waar heb je urenlang mee gespeeld? Wat deed je graag?

Ik las enorm graag en veel, de bib en dat is het nog steeds een van mijn favoriete plekken, ondanks ik niet meer zoveel lees. Ik kon helemaal verdwijnen in mijn boeken een beetje vluchten uit de realiteit. Ik had ook een enorme honger naar kennis.

Daar was de bal als tegenhanger van het lezen, sport heeft mijn jeugd ten goede beïnvloed. En dat doet het nog steeds in mijn volwassen leven.

2. WAT DOET JOU DE WERELD/DE TIJD VERGETEN?

  1. Lezen
  2. Schrijven
  3. Koken
  4. Creatief bezig zijn
  5. Naaien
  6. Wandelen
  7. Lopen
  8. Praten in goed gezelschap

3. ALS JE GEEN JOB HAD, WAARAAN ZOU JE DAN JE DAG WILLEN BESTEDEN?

Eerst en vooral geen wekker zetten, rustig wakker worden, tijd nemen voor ontbijt en krant. Vooral mijn versnelling een stuk lager zetten. Me verbinden met mezelf.

En dan tijd maken voor sporten, hobby’s, nieuwe dingen leren wil nog zoveel leren, familie, vrienden, vrijwilligers werk in een dierenasiel. Ons huis gezellig maken, tijd hebben voor elkaar.

4. MET WIE ZOU JE JE TIJD WILLEN DOORBRENGEN EN WAAROVER ZOUDEN JULLIE DAN PRATEN?

Praten met mensen die ik niet ken, peilen naar hun levenservaringen. Luisteren, leren, voelen.

Productenkennis opdoen in zaken chocolade, desserten. Met experts praten, leraren om meer vakkennis op te doen, vooral inzake afwerking en productkennis.

Patronen tekenen en aanpassen, want met mijn 5 lessen naaien, zie ik al dat er werk is aan de standaard patronen uit de boekjes. Op maat leren naaien. Ook hier stoffenkennis opdoen.

Praten met succesvolle mensen, wat hun drive is. Met coaches praten, over wat de kern is van het begeleiden van mensen. Of er op dat vlak een waarde voor mij inzit.

5. WELKE PROBLEMEN HEB JE HET DICHTST BIJ JE HART?

Ik lees graag persoonlijke verhalen en hoe situaties hen veranderen, hoe ze ermee omgaan en hoe alles weer een plek vindt.

Uiteraard mijn zoon en hoe ik zie dat hij probeert zijn weg te vinden, ondanks zijn beperkingen.

Dat mijn naasten gezond en gelukkig zijn.

6. WAT STAAT ER NOG OP JE “BUCKETLIST”?

Ik ben niet het type van de bucketlist, want dan voel ik mezelf verplicht en moet het weer allemaal.

Maar reizen staat hoog op het prioriteitenlijstje, omdat ik dan pas alles kan loslaten en me kan onderdompelen in nieuwe indrukken.

7. ALS JE EEN DROOM HEBT, ZOU DEZE KUNNEN UITKOMEN?

Dromen, ik heb een superfijne relatie, we hebben ons droomhuis gevonden, nu nog een droomjob en de mogelijkheid om wat minder te werken, zodat er tijd vrijkomt om wat rustiger te leven.

Solliciteren

Solliciteren, het blijft een aparte evenwichtsoefening.  Zeker als je nog niet weet, zoals ik wat ik je wil.  Nu vrijdag worden mijn kerntalenten blootgelegd en hoop ik me zo een richting te kunnen geven.

Maar ik ben wie ik ben en startte mijn zoektocht toch, gedreven door de angst langdurig thuis te zitten met als resultaat een leeg gat en die afhankelijkheid is ook niet iets waar ik naar uitkijk :-).

Maandag ging ik voor het eerst weer solliciteren voor een parttime baan weer in de apotheek.  Hier werd er van mij verwacht dat ik het gesprek op gang hield :-), ik werd er een beetje ongemakkelijk van.  En naar mijn gevoel was er een beetje een rommel, maar dat geeft natuurlijk de mogelijkheid mijn sterkste punt naar buiten te brengen en orde in de chaos te brengen.  Maar ook hier vrees ik niet in het verhaal te passen.

Net zoals bij de sollicitatie van afgelopen dinsdag,  een heel fijn sollicitatie gesprek, maar mezelf tussen 10 andere zetten, met amper een armlengte ruimte, ik vrees dat dit vragen is voor problemen :-), nochtans werden al mijn andere wensen wel volbracht, zoals flexibele uurregeling, vakantie vrij te kiezen, opleidingen en een interessante jobinhoud.

Vandaag kwam ik in een bedrijf terecht, dat aan de buitenkant al vertelde dat dit een no-go is.  De bevestiging kwam snel, het bedrijf is even ongezellig als het eruit ziet en men gaf toe dat het in de winter niet warm wordt in de bureau’s en in de zomer bloedheet.  En plus is er ook vaste sluiting.

Vanmiddag gaan we nog op pad en hebben we hier wel een totaalpakket.  Hoewel ik vrees dat ik  sowieso concessies  zal moeten doen.

Soms vraag ik mezelf af of er iets mis met me is, ik heb een goede job, mooi loon, auto, heb een bureau alleen en toch ben ik niet gelukkig, why, tell me why…..

Bobonne

Bobonne, zo noem ik je eigenlijk nooit :-), je bent mijn bonneke, mijn meterke, want wie kan op zijn 45-ste zeggen dat haar meter nog leeft, ook al is die meter ondertussen 92.

Maar bonneke, het gaat steeds minder goed met je elke keer breekt mijn hart als ik merk dat je steeds meer en meer een schim van jezelf wordt.  Je verliest steeds deeltjes van je persoonlijkheid en na elk bezoekje laat ik je achter en neem ik afscheid.

Je was ooit mijn grote voorbeeld, jij was alles wat ik ooit wilde zijn, zelfstandig, onafhankelijk, want ooit al werkte je nooit een dag, je was toch enorm onafhankelijk.  Droeg zelfs een beetje de broek, wat in de tijdsgeest toch wel uitzonderlijk was.  Je liet niet over je heen lopen.  En was heel goed in kiezen voor jezelf.  Je kreeg de kans om te ontplooien, je was maar beperkt naar school geweest, maar wat had je dat mooi gecompenseerd met lezen en jezelf ontwikkelen.

Je had stijl en nog al is het op een andere manier en heb ik het genoegen jouw kleren nu te kopen :-), telkens als ik iets nieuw meebreng zie ik de sprankel in je ogen en ben je zo blij als een klein kind, want ook al laat je geest je soms in de steek, je wil je blijven onderscheiden en dan zie ik soms een glimp van wie je ooit was.

Jij die steeds de lakens uitdeelde, die heel streng kon zijn voor me ( lees, iets waar ik je enorm dankbaar voor ben, want hierdoor heb ik leren doorzetten), jij dit altijd voor me klaarstond, je huis openstelde en ik op gelijk welk moment welkom was.  Jij hebt mij nu nodig, je laat het allemaal gebeuren want je voelt dat je het niet meer zelf kan, maar mij verbaast het elke keer weer dat je je zo onafhankelijk kan opstellen, want dit ben jij niet, dat weet ik heel zeker.  Want wij zijn 2 dezelfde en ik gruwel bij de gedachte ooit zo onafhankelijk te worden.

Wij die dachten dat je opstandig zou worden in het rusthuis, het tegenovergestelde gebeurt, bijna apathisch onderga je en ben je het gelukkigst als je aandacht krijgt.  Een warme knuffel en warm gebaar en ja voor mij is dat aanpassen, want je was altijd een beetje een koele afstandelijke vrouw.

Keer op keer ben je een beetje minder de vrouw die je ooit was en dit doet me meer pijn dan dat ik met woorden kan vertellen.  Maar jij bent gelukkig en dat maakt dat ik mijn beloften nakom en de cirkel rond is………