Armoede

Je kan de media niet negeren, 1 op 5 leeft in armoede en dan komen mijn haren onmiddellijk naar boven en loopt er een rilling over mijn ruggengraat.  Ik groeide op in verdoken armoede en dat heeft me getekend voor de rest van mijn leven en ik ben heel dankbaar dat ik de kracht vond om uit het negatieve spiraal van armoede te springen.

Ik heb nooit geweten waarom mijn ouders in financiële moeilijkheden raakten, ik kan het enkel vermoeden.  Plots was het er in mijn herinneringen, deurwaarders, geen warm water noch verwarming meer maar de grootste verandering was de sfeer die heel grimmig en heel erg gespannen werd.  Ik moet een jaar of 10 geweest zijn.

Niks werd sinds die tijd nog hetzelfde en ik trok me steeds meer en meer terug in mijn eigen wereld en vluchtte weg in boeken en naar mijn geliefde bonnie, die gelukkig naast de deur woonde en me omringd heeft met heel veel liefde en levenslessen, eeuwig ga ik haar dankbaar zijn.  Dankzij haar is mijn evenwicht gebleven.

Maar de angst om zonder geld door het leven te moeten is altijd gebleven, de ironie wil dat ik ongewild ook een periode met heel veel minder budget door het leven moest gaan, maar dankzij een sterke budgettering nooit echt grote problemen heeft veroorzaakt, maar mij wel heel veel stress heeft veroorzaakt en ik voelde toen al hoe het je leven isoleert en beïnvloedt.

Maar het heeft me ook gesterkt, ik consumeer bewust en budgetteer nog steeds als een gek :-), geld maakt misschien niet gelukkig, maar het helpt wel en dan heb ik het niet over miljoenen, maar over voldoende om geen zorgen te hebben.  Niemand zou in armoede mogen leven, het brengt zoveel stress met zich mee, het beperkt je op alle niveau’s en het brandmerk is groot.

Advertenties

No make-up

Afgelopen weekend had ik een kappersafspraak om de grijze slierten in mijn haar een kleurtje te geven een routine die elke 8 weken wordt herhaald.  Toen ik me aankleedde en klaarmaakte besliste ik om geen make-up op te brengen.  Voor wie mij kent weet dat dit een “grote” uitzondering is en dan kies ik nog het moment dat ik 2 uur in de spiegel naar mezelf moet zitten kijken.

In mijn perceptie is mijn gezicht zonder make-up een lege witte doek en zonder enige penseelstreken beetje uitdrukkingsloos.  Ik ben ook niet gezegend met de mooiste huid ever.  Maar eerlijk, het viel best mee zonder make-up ook het 2 uur spiegel kijken.

In de namiddag stond er een schoenenjacht op de planning een jacht, want ik word op 5 juli als getuige verwacht op het huwelijk van mijn BFF, hier volgt later nog een blogje over met de outfits, ah ja want ik heb er 2 aangezien het feest in 2 delen is.  Maar ook hier ging ik shoppen zonder make-up, gelukkig lag mijn haar goed :-). Btw, ik vond schoenen, ook nog eens uit mijn comfortzone,:-).

Toen ik ’s avonds thuis kwam en mijn jogging aantrok keek ik vlug even in de spiegel en dacht ik bij mezelf, waar maak ik me druk over, no make-up is prima. Ik deed het hele lange weekend geen make-up op, behalve op zondagavond toen we naar een feestje trokken.

Op dinsdag wilde ik aan mijn ochtendroutine starten, maar buiten wat mascara en een likje bronzingpoeder liet ik alles liggen en zo gaat het al heel de week.

En ik begin steeds mijn lege doek gezicht te waarderen, gewoon jezelf zijn, zonder het laagje of het masker om je achter te verbergen, mezelf die ik dicht bij me wil houden, die ik niet wil verliezen.  Een kleine transformatie die veel in beweging heeft gezet.  Op weg naar het authentieke, naar de kern van mezelf.

Overprikkeld

Overprikkeld, zo werd ik maandagochtend wakker…..na een druk weekend en gezellig feestje.  Ik werd wakker met een enorm kater gevoel, ondanks ik geen alcohol dronk, hoofdpijn, misselijk en een pijnlijk lichaam ( dat kan ook van het dansen zijn geweest :-)).

Ik voelde onmiddellijk, ik moet hier een beetje gas terug nemen, gelukkig stond alleen poetsen op de agenda, want feestdagen op maandag moeten ze verbieden, aangezien mijn werkvrouw dan ook vrij heeft :-).

Ik nam de tijd om wakker te worden, lang en gezond te ontbijten met 2 ibuprofen 🙂 en even te mediteren en dat werkt.  Even tot mezelf komen.  Hoe ouder ik word, hoe gevoeliger ik word voor externe prikkels, licht, lawaai veel drukte, het werkt niet voor mijn gevoelige kant.  Ik weet dat ik niet teveel mag inplannen en al zeker niet van die sociale momentjes en ja, zondag deed ik er 3 en geen tijd om op te laden.

Maar dankzij de vrije dag maandag kon ik bijkomen, rustig lummelen in huis, yoga, wandelen en genieten van de rust en vooral op tijd naar bed, want dat is toch ook een grote trigger moet ik toegeven en de moeilijkste regel om te volgen aangezien ik gulzig ben in mijn activiteiten na mijn dagdagelijkse job.  En daar zit natuurlijk de grote valkuil :-), ik ben me er heel bewust van.  Ik zou eens me moeten verdiepen in het niks doen :-).

Als kind kroop ik weg in boeken, nu besef ik dat dit mijn vlucht was van de prikkels kon dus als kind mijn prikkels al moeilijk kanaliseren en heb het gevoel dat het in alle hevigheid terug is, waarschijnlijk een signaal dat mijn lichaam aangeeft dat ik teveel wil en mijn lichaam heeft gelijk.

Vandaag voel ik me beter, maar voel dat ik broos ben.  Deze week self-care zodat ze dat zo mooi noemen.

 

 

 

Kunst

Kunst, wat is kunst….daar zal iedereen wel een eigen mening over hebben.  Een jaar geleden kochten wij een huis, een huis dat we helemaal gestript hebben, maar de verbouwingen lopen vertraging op vooral door een traag werkende architect.  De plannen zijn getekend, het interieur is uitgetekend, sterker de materialen zijn zelfs al gekozen.  Maar van opbouw is nog geen spraken.  Wij hopen volgende week eindelijk een planning en een kostenplaatje te ontvangen.

Maar we wijken af.  Kunst, al sinds mijn puberjaren ben ik fan van de ondertussen overleden kunstfotograaf Marc Lagrange.

We weten allemaal dat “kunst” nooit goedkoop is en de werken hebben vaak grote afmetingen wat maakt dat je over voldoende ruimte moet beschikken om het werk goed tot zijn recht te laten komen en je ook wat centen moet neertellen voor zo’n werk.

Door de plannen weten we dat we deze ruimte hebben en door de vertraging van de renovatie konden we rustig op zoek naar een werk en laat mijn hubby nu geweldig zijn in zo’n zoektocht, uren kan hij met het geduld van een monnik zoeken.

Vorige week meldde de hubby na het bezoeken van een galerij in Antwerpen waar een expositie plaatsvond van Marc Lagrange in combinatie met het uitbrengen van het boek “chocolate” dat er via een andere galerij een werk kon gekocht worden aan een degelijke prijs.

Mijn innerlijke romanticus maakte spontaan een drie dubbele salto, ik een echte Marc Lagrange??  Gisteren gingen we kijken en het was instant liefde op het eerste gezicht ook bij de hubby, we betaalden met de glimlach en konden het werk laten stockeren in de galerij zodat we tijdens de verhuis het kunnen ophalen en het elke dag kunnen bewonderen, want dat is waar kunst voor gemaakt is.

 

 

 

 

 

Het universum

Liefste universum, ik weet dat je er bent,….ben ik dan toch gelovig?  Ja, ik geloof dat er meer is dan de aardbol waarop wij wonen,  noem het gezweef, noem het wat je wil, ik voel dat er meer is, geen god maar een zekere energie die wij ook zijn maar dan in een lichaam.

Ik heb hulp nodig van het universum, want ik heb de fout gemaakt om mijn buikgevoel te negeren bij een keuze en ik kan hier boos zijn op mezelf, maar we weten dat dit totaal geen zin heeft, ik geloof ook stellig dat er geen goede- of foute beslissingen zijn, het zijn ervaringen en wil het ook niet bekijken als negatieve ervaring, ik heb geleerd en veel geleerd, zowel praktisch als over wie ik ben.

Liefste universum, ik vraag het heel lief, ik wil graag een andere job in een omgeving waar ik mezelf kan zijn, nog meer kan leren en me energie geeft en dat laatste vind ik het belangrijkste criterium, het moet energie geven niet wegnemen en geen collectieve sluiting.

Gisteren ging ik nog eens op een gesprek, je merkte onmiddellijk dat de personen die over mij zaten geen ervaring hadden met sollicitatiegesprekken en het gesprek liep stroef ondanks mijn enthousiasme.  Maar mijn buikgevoel zat wel goed bij het bedrijf, ik voelde dat ik daar een meerwaarde zou kunnen betekenen, we kunnen enkel hopen dat de andere kant van de tafel er ook zo over denkt.

Ga ik ontgoocheld zijn als ze niks meer laten weten of ik het beruchte ” u werd niet weerhouden” bericht krijg, neen, want ik geloof in het universum, zij gaan de weg tonen en ik beloof plechtig om mijn buikgevoel te volgen, hier ga ik geen toegevingen in doen.

 

 

Walnoten-peren cake

We hebben het geluk om in onze tuin de trotse eigenaar te zijn van een notenboom en die werpt in grote hoeveelheid zijn vruchten af.  En dan ga ik op zoek naar een receptje om deze natuurgeschenkjes te verwerken.  Ik vond een receptje in combinatie met mijn favoriet fruit, namelijk de peer.  Ik probeerde het uit en liet mijn lief proeven, zijn gezichtsuitdrukking vertelde me genoeg, dit is een topper!

Ik gebruikte volgende producten:

  • 3 peren
  • 225g roomboter
  • 225g suiker + 2 eetlepels extra
  • snufje zout
  • 6 eieren
  • 250g zelfrijzende bloem
  • raps van 1 citroen
  • 100g gehakte walnoten
  • 100g gemalen amandelen ( ik gebruikte amandelmeel)

Ik maakte het zo:

  • Verwarm de oven op 190°
    • Meng de suiker met de boter, dit gaat makkelijker als de boter op kamertemperatuur is.
    • Voeg de eieren 1 voor 1 toe
    • Snufje zout en citroenraps toevoegen
    • Bloem tot het gladde mengsel toevoegen, mix nog kort
    • Neem de gemalen walnoten en amandelen en spatel het onder het deeg.
    • Doe het deeg in een ronde taartvorm
    • Snij de peren in 4, schil ze en verwijder het klokhuis.  Leg ze met de bolle kant naar boven op het deeg.  Ik voegde nog wat extra walnoten toe als detail om de taart af te werken.  Strooi nog 2 eetlepels suiker over de peren, zodat deze mooi karameliseren.
    • Plaats voor ongeveer 45′ in de oven, controleer voor de zekerheid na 35′ met een prikker, als deze droog uit het deeg komt, is de cake klaar.  Indien niet, dan zet ik de timer 5′ en controleer telkens, tot de prikker

     

    En als alles goed is komt de taart zo uit de oven…….

    IMG_20181013_180013_resized_20181013_095427158

 

Risotto

De herfst is volgens de kalender begonnen, de weergoden zijn blijkbaar er nog steeds niet uit of ze gaan overschakelen of in zomermodus blijven.  Maar de bladeren vallen, de pompoenen kleuren de winkels en dan wordt het tijd voor mijn favoriete risotto klaar te maken.  Een beetje een eigen creatie…….en is overheerlijk maar een recept staat altijd open voor eigen interpretatie en vooral invulling :-).

Ik maak het op deze manier:

Ingrediënten voor 4 personen:

  • 320g risotto rijst
  • +/- 1l kippenbouillon
  • +/- glas witte wijn ( ik doe dit op het gevoel)
  • 1 flespompoen
  • 300g diepvries erwtjes
  • parmezaan kaas
  • 2 sjalot
  • 1 teentje look

Hoe te bereiden:

Verwarm de oven op 180°.  Schil de pompoen en snij in kleine blokjes.  Plaats in de voorverwarmde oven voor ongeveer 20′, tot de blokjes heerlijk zacht zijn.

Stoof de sjalot samen met de look aan in een beetje olijfolie of boter.  Voeg de risottorijst toe en roer tot hij glazig is.  Blus met een glas witte wijn ( wees niet te zuinig :-)).  Wanneer de wijn bijna is opgenomen voeg je de bouillon toe, tot deze telkens is opgenomen.  Wanneer je merkt dat de risotto steeds smeuïger wordt voeg dan de diepvrieserwtjes toe.  Van zodra de rijst lekker zacht is, neem je de risotto van het vuur.  Je brengt hem op smaak met parmezaan, peper en zout.  Voeg op het laatst de geroosterde pompoenblokjes toe, roer alles goed door elkaar.  Je kan dit serveren met een heerlijk lamskoteletje of een gerookt varkens mignonnette of gewoon puur :-).