Happy moments

Elke dag probeer ik mijn happy moments even te vangen, want in onze huidige wereld waar alles snel moet gaan, waar klagen en zagen vaste klant is, probeer ik dit te doorbreken, kleine momentjes waar ik dankbaar voor ben, die me gelukkig maken.  Door ze te noteren krijgen ze een extra laagje glitter.  Your life won’t sparkle, unless you do.

  • Fietstocht met een vriendin, die ons leidde naar verschillende wijnproeverijen, genoten van de gespreken, wijn en mooie weer.
  • Een nieuwe lipstick, ook al is het de 3de in dezelfde kleur :-).
  • Het ideale cadeautje voor mijn zus vinden en het ook nog leuk weten in te pakken.  Haar reactie was de kers op de taart :-).  Wij gaan samen Grease voor de 734ste keer bekijken :-).
  • Ontdekken dat de nieuwe handzeep heerlijk ruikt.
  • Extra tijd met de zoon.
  • Uitleven op de dansvloer met mijn lief.
  • Heerlijk slapen en uitgerust wakker worden.
  • Inschrijven voor een naaicursus, terwijl ik zelfs geen knop kan aannaaien, iets met uit de comfortzone stappen.

 

Wat waren jullie happy momentts van de afgelopen 2 weken?

Advertenties

Opvoeden & loslaten

Als ik ouders met kleine kindje hoor vertellen hoe vermoeiend het allemaal is dan is mijn eerste gedachte, je weet nog niet half wat er nog komt.  En voor ik hier een stortvloed over me heen krijg, kleine kinderen zijn vermoeiend dat ontken ik niet.  Maar dan ben je nog steeds degene die de controle heeft.

Vanaf de moment dat je kind de lagere school verlaat, dan gaan de poppen aan het dansen.  Hier komt de eerste moment van loslaten, want naar school brengen of ophalen is not done, hello examens, hello vrijheid.  Ik bespaar u de details, maar het was een heftige tijd, mijn kind veranderde van vrolijke Jef naar een puber die de wereld op zijn schouders droeg.  School was stom, leren nog stommer en dit was de start van liegen en bedriegen, ruzies en een gevecht voor de vrijheid.  Na het vinden van hulp via allerlei kanalen kwamen we in rustigere vaarwateren terecht.

Tot de tijd werd aangebroken van uitgaan.  Eerlijkheid gebied me om te zeggen dat dit altijd goed ging, afspraken werden op 1 akkefietje nageleefd.  En ik werd ook ’s nachts taxichauffeur :-).  De wallen blijven dus :-).

Tot ik op een nacht thuis wakker werd en ik nog niks van mijn zoon had gehoord.  Er was afgesproken thuis om 2u.  En hij kon met de bus naar huis.  Het was ongeveer toen half 3.  Niet panikeren is dan het eerste wat in me opkomt.  Ik stuur een bericht en ik krijg verwarde reactie terug.  Ik bel hem en hij zegt, ik ben onderweg naar huis met een vriend.  Ik ben er over 10 min.  Die minuten verstreken en mijn maag draaide en draaide.  Tot ik telefoon kreeg van mijn ex, dat de zoon bij hem was binnengevallen en hij gewond was.  Paniek!!!!!

De ex brengt de zoon naar me thuis en dat beeld vergeet ik nooit.  Bloed, voorhoofd ontzettend gezwollen, neus en lip helemaal opgezwollen.  We besluiten naar de spoed te rijden, want zijn gedrag was heel bizar te noemen.  Ofwel had hij drugs genomen, gedronken of een zware hersenschudding.

Het bleek het laatste te zijn……we werden naar huis gestuurd met pijnstillers en de boodschap hem rustig te houden en een afspraak met neus-keel-oor arts, want de neus was ook gebroken.

Ondertussen wisten we nog steeds niet wat er gebeurd was, hij wist niet wie hem naar huis had gebracht en het enige dat hij steeds herhaalde was dat hij slaag had gekregen van oudere mannen.

Blijkt achteraf, met dank aan sociale media en ook een stuk de politie die beter mijn toenmalige minderjarige zoon naar huis had gebracht.  Ze waren op een verjaardagsfeestje, wat ik wist ook de locatie kende ik.  Daar was een enorm gevecht buiten ontstaan met de ouders van het jarig feestvarken.  Mijn zoon liep buiten omdat hij de bus moest halen en kreeg een tafel op het hoofd gegooid, met als gevolg onmiddellijk buiten bewust zijn.  En dan vond men het nodig om ook op hem te liggen stampen.  Gelukkig is dit allemaal te zien op de camera’s en zijn er ook getuigen.  Maar dit had veel slechter kunnen aflopen en sindsdien ben ik enorm bang als hij de deur uitgaat.

Hij herinnert zich niks van het voorval, hij is gelukkig volledig hersteld, maar bij mij heeft dit een litteken achtergelaten.

Ondertussen rijdt hij ook met de wagen, wat mij veel tijd heeft teruggegeven, maar ook weer extra ongerustheid.  Sinds hij 18 is probeert hij ook nog meer vrijheid te verwerven weer worden grenzen verlegd, sinds heel het voorval heb ik het daar moeilijk mee.

Ik ben het gelukkigst als hij veilig thuis is……net zoals toen hij klein was…..

 

 

 

Job frustraties

En of ik die heb :-).   Even in het kort, ik stuur 4 teams van 2 personen aan, zorg ervoor dat de teams het nodige materiaal hebben, zodat ze op datum van afspraak kunnen vertrekken.  Klinkt eenvoudig niet?

I wish, ten eerste voor zo’n dossier compleet is, moet ik 7 man ( overdrijven is ook een kunst) mobiliseren om alle info gepuzzeld te krijgen.  Dan zijn er klanten die zeuren dat ze lang moeten wachten, of nog erger degene die met alle geweld een datum willen om dan een dag op voorhand alles af te melden en ik kunst- en vliegwerk moet uitvoeren om hen een nieuwe datum te geven en hun datum in te vullen.

Maar het ergste zijn de zieke collega’s, die sturen een hele planning in de war en sinds het bouwverlof valt de ene na de andere uit.  En vaak weten we het maar een aantal uur op voorhand.  Veel mensen nemen speciaal verlof om een team hum werk te laten uitvoeren, sommige hebben een strakke deadline te respecteren ivm verbouwingen en dat maakt het allemaal heel complex en geeft het me veel stress.  Of materiaal dat niet tijdig kan geleverd worden is ook zo een stresske.

Af en toe heb ik zin om hier gewoon de boel de boel te laten en in een winkel te gaan werken, geen verantwoordelijkheid, we trekken de deur dicht en we komen morgen terug en de grooste zorg is dat de winkel terug op orde staat.  En dan antwoordt mijn lief, ” om na 3 maand de winkel te willen overnemen, wegens gebrek aan uitdaging 🙂” en hij heeft gelijk.  Ik ken mezelf.

Want een planning opnieuw in mekaar boksen zonder al teveel mensen teleur te stellen is een uitdaging, materiaal op tijd hier krijgen ook.

En toch weet ik niet of dit de job van mijn leven is, of ik hier op mijn plaats zit, tussen het stof :-).  Steeds meer denk ik, waarom ben ik overgestapt?  Had ik op voorhand geweten wat het hier zou zijn, had ik de sprong dan nog gemaakt?  Het antwoord daarop is nee…dan was ik in mijn ivoren toren blijven zitten samen met al de voordelen en de frustraties.  Want frustraties zijn er hier ook…….

 

 

 

Back to reality

Mijn lief nam de afgelopen 6 maanden een sabbat.  Een half jaar ging hij niet werken, 6 maand was hij “mijn” huisman :-).

Toen de beslissing genomen was, had ik wat bang dat we wat uit elkaar zouden groeien, dat hij leuke dingen zou meemaken, die hij niet kan delen en ik alleen met van die zaagverhalen zou afkomen.  Jaloers ben ik eigenlijk geen seconde geweest, ondanks het feit dat het me zalig lijkt eens een paar maand niet te moeten werken.  1 enkele keer heb ik gedacht, verdomme vandaag wil ik ruilen, na een slechte nacht :-).

Mijn lief nam het volledige huishouden op zich, dat ik dat als controlefreak zo snel en zo goed kon loslaten geeft me hoop :-).  Deed hij alles hoe ik het wil, nee, was dat een drama, nee, was het leuk om thuis te komen en enkel je voeten onder tafel te schuiven, zonder zorgen over de boodschappen of de droogkast die nog moet draaien, HELL yes!

’s Morgens gaf het mij de tijd om rustig wakker te worden en niet te racen naar de douche of het washok om de eerste was al te laten draaien.  Ontbijten en de krant lezen, dat was mijn grootste zorg :-), de keuken opruimen deed mijn lief, net zoals het bed opdekken, de kattenbakken schoon maken :-).  Ik ging gewoon uit werken :-).

Alles ging gewoon relaxter en het gaf mij veel meer ruimte om te genieten van de weekends, aangezien de was en de strijk al gedaan was :-), idem voor de boodschappen :-).

Maar aan alle mooie dingen komt een einde, mijn lief is afgelopen maandag gestart met een nieuwe job en dat ging gepaard met 3 dagen opleiding in Nederland, lees: welcome reality check :-).  Want 3 dagen alleen thuis is ook de zorg alleen voor het huishouden, reken daar een zoon die niet anders doet dan van kleren wisselen en sporten.

En als vanzelf zitten we weer in dat strakke ritme, maar ik voel de weerslag, ik voel me opgejaagder, slechter slaap met als resultaat dat ik me moe voel en snak naar het weekend en het ergste is,  dit is  nog voor de komende 15 jaar, ik word er niet vrolijk van :-).

De jurk

Om nog even in de trouwmodus te blijven.  Mijn BFF kondigde op oudjaar, dat haar lief haar ten huwelijk had gevraagd, de romantische ziel in me maakte een 3 dubbele salto, zij was een pak minder enthousiast, aangezien haar lief een huwelijk wil met enorm veel toeters en bellen 🙂 en zij het liever kleinschalig ziet.

Haar lief wil ook graag dat ze een echte bruidsjurk draagt, detail de BFF is 50+  Afgelopen zaterdag was het zo ver en werden we verwacht in het “bruidsparadijs”.  En je mag dat paradijs letterlijk nemen, het is letterlijk het walhalla en mijn weerstand om te kiezen voor een bruidsjurk verdween als sneeuw voor de zon, de oh en ah’s bleven komen, maar we waren hier voor haar.

Na een kort gesprek werden we naar de paarse ( er is ook nog de blauwe, groene, gele en oranje) paskamer geleid, gelukkig voorzien van airco.  Ik mocht op de bank plaatsnemen en werd voorzien van koffie.  Mijn vriendin werd het pashok ingeduwd waar er al een reeks jurken klaar hingen uit haar eerste keuze via de website.

Het werd een zoektocht naar de ideale jurk maar al snel werd duidelijk dat een lange witte jurk geen optie is.  Het is een raar zicht een rijpere vrouw in een witte jurk die ontworpen is voor een jong vrouwenlichaam.  Eerlijkheid gebied me te zeggen dat het benadrukte dat ze niet meer piep is.  Dat maakte dat ook bij mij weer de twijfel toesloeg.

Maar niet getreurd er is nog een aanbod gekleurde jurken, die ik spuuglelijk vind maar mijn vriendin was enthousiast, tot ik later een app’je kreeg dat ze de foto’s eens goed had bekeken en het toch niet was wat ze zocht :-).  We staan nog nergens :-), maar op 1 september staan er 2 bezoekjes aan bruidswinkel op de planning en gaan we nog niet panikeren :-).

Mijn eerste gedachte was voor mezelf geen witte jurk, maar als ik zie welk mooi aanbod er momenteel te verkrijgen is, twijfel ik.  En ga ik toch ook eens een afspraak maken om een aantal jurken te passen.  Dan moet ik achteraf geen spijt hebben en wie weet vind ik een jurk die me laat stralen die wit en lang is, of kort met veel tulle….

Dit wordt vervolgd 🙂

Prinses voor een dag

Prinses voor een dag, zo heet mijn Pinterest bord, dat bord wordt gevuld met trouwjurken, ringen, feesttafels.  Ik moet niet vertellen dat de Pinterestborden vaak niet realistische beelden tonen, maar het is gewoon leuk om ze te verzamelen, wij vrouwen blijven verzamelaars natuurlijk en het is ook een beetje nostalgisch dromen.

Ik ben al eens getrouwd geweest, net zoals mijn lief.  We zijn ondertussen bijna 11 jaar samen, mijn lief gaf steeds aan geen voorstander te zijn van het huwelijk , ik wel aangezien ik niet het lief/vriendin wilde blijven.  Hoewel mijn lief me steeds voorstelde als “vrouw”, ik deed dat bewust niet :-).  Mijn drang om te trouwen verminderde met de jaren.

Wanneer we bij de notaris zaten en de notaris vroeg of een huwelijk er nog inzat, vroeg mijn lief naar de voordelen.  Toen hij de gevleugelde woorden uitsprak, wel dan gaan we trouwen was mijn eerste gedachte ”  Hold your horses”, ik had best vrede met het 1ste voorstel van de notaris, dat als we eerlijk zijn eerlijker was maar nadeliger was voor mezelf :-).

Trouwen is een ding, maar hoe zie je je trouwdag, als je beide 40+ bent, want dat is toch een verschil met wanneer je 25 bent/was.  Dit is mijn ideale scenario…..het liefst wil ik het doen enkel met ons 2,  uiteraard zijn 2 getuigen nodig, maar het liefst zou ik mijn zoon nemen, do not ask me why, maar dat was het eerste dat door mijn hoofd schoot.  Tekenen, uit eten en liefst dezelfde dag nog met verlof vertrekken.  Dit scenario zal het niet worden :-), eerst en vooral ga ik geen verlof hebben wanneer we trouwen, want er komt maar 1 datum in aanmerking :-).  23/8 –  23 staat voor dag van geboorte van mijn lief, 8 voor mijn dag en lievelingsnummer.  Mijn lief kwam met 14/2 af.  Hij wil graag trouwen en lunch met familie ( dat hij 4 zussen heeft maakt dat er een grote aanhang is) en wat vrienden.  Dat maakt dat we toch uitnodigingen gaan moeten maken, dat er een klein draaiboekje moet zijn en dat ik naar de kapper moet 🙂 en dat ik ook nog een jurk moet hebben.

Maar waar ik het meest tegenop zie is de factor ” belangstelling”.  Ik kies met 1000% voor mijn lief als man en wil enorm graag met hem oud worden, zal met veel trots zijn ring dragen, maar ik hoef dit niet meer met de wereld te delen, want au fond wordt er getrouwd om mijn toekomst veilig te stellen en dat is het meest liefdevol dat ooit iemand voor mij gedaan heeft.  Uit respect zal ik een mooi draaiboek maken van deze dag en me omtoveren tot prinses voor een dag.

Het sprookje wordt vervolgd……

Vakantiestory

Ondertussen zit ik alweer 2 dagen op kantoor en we hebben de start niet gemist, na een uur wilde ik al terugdraaien en was probleem 1 een feit.  Maar dat is misschien voor een ander verhaal.

De vakantie, 3 weken congé payé..deze begon met een etentje bij L-E-S-S in Brugge, aanrader.  Er was nog extra sfeer, aangezien de Belgen die avond speelden tegen het legendarische Brazilië en erin slaagden om te winnen.

Op zaterdag haalden we onze pubers op en het feest kon beginnen :-), het werd een staycation, daar ik vorig jaar van werk veranderde en ook mijn verlofperiode wijzigde en mijn zoon was al ingeschreven voor een voetbaltornooi in Zweden, dat pal in het verlof viel en maakte dat het moeilijk was om met 4 weg te gaan, maar weten wat we nu weten.

De eerste week werd gevuld met shoppen (lees: heel veel geld uitgegeven), een pretpark, voetbal kijken, zwemmen, laat opstaan en lang opblijven, uit eten gaan en koffers pakken, de zoon dan toch :-).  Ik zette op zondagavond mijn zoon af aan de bus met voldoende zakgeld, mijn lief bracht zijn zoon terug naar de mama en wij openden een fles wijn :-).

De 2de week werd gevuld met een bezoekje aan de notaris met als gevolg dat er getrouwd zal worden, iets wat ik nog steeds niet kan geloven.  En met een kleine stapvakantie in het pittoreske dorpje Vijlen in Nederlands Limburg.  Wat was het daar mooi, prachtige uitzichten, lange wandelingen, veel praten, nog meer eten en vooral genieten met heerlijke wijn van de plaatselijke wijnboer.  Waar we nog meer genoten van de wijn en onze voorraad insloegen.

Week 3, we kregen te horen van de bonuszoon dat hij liever bij zijn mama wilde blijven en dat verstoorde de sfeer even, aangezien we een puberweek nog hadden gepland.  Als we dit hadden geweten op voorhand, dan hadden ik en mijn lief wel een reis gemaakt.  Aangezien mijn zoon oud genoeg is om alleen te blijven en hij ook nog een papa heeft.  Maar niet getreurd, we hebben er gewoon het beste van gemaakt.  Gevuld met veel wandelen, fietsen, op stap met vrienden, lange ontbijt momenten, maar ook wel wat praktische zaken geregeld, de lening voor ons huis bevoorbeeld ( lees: stapel schulden :-)) en al de papierwinkel die daarbij hoort en ziekenhuisbezoekjes :-).

Ik heb een fijne vakantie gehad, veel tijd met mijn lief en dat heeft ons weer goed gedaan, wij zijn nogal een hecht koppel, doen heel veel samen maar net voor de vakantie was er gewoon even wat minder tijd voor elkaar en dan is het fijn te merken dat door de aandacht en tijd, je weer automatisch naar elkaar toegroeit en beseft waarom je voor elkaar gekozen hebt en dat is de essentie van deze vakantie……