2034

Voor een vragenlijst die papa diende in te vullen voor een consultatie in het ziekenhuis, werd ik uiteraard weer gecontacteerd, die digitale analfabeten, het gaat een probleem worden.

Je diende voor de vragenlijst te werken met een kaartlezer, onze kaartlezer is geïnstalleerd op de hubby zijn pc. Ik installeerde hem ook op mijn pc en besloot om het te testen even op “my pension” in te loggen, even kijken wat de cijfers vertellen over mij :-).

Ik las dat ik met pension kan gaan op 1 oktober 2034, na een loopbaan van 43 jaar, 43 jaar fulltime werken aan een stuk, buiten 15 weken zwangerschapsrust, nooit genoten van ouderschap verlof of gelijk welke tegemoetkoming je kon genieten :-). Zelfs nooit werkloos geweest, van de ene job naar de andere, letterlijk het afgelopen jaar.

Ik kan ook kiezen om te werken tot 2040, na een loopbaan van 49j :-), dit levert me welgeteld 90€ per maand extra op, om 6 jaar langer te werken, ik weet niet of ik dit recht-evenredig vind :-).

De cijfertjes zeggen me, dat ik nog 13j dien te werken, al 30j heb gewerkt 🙂 en geeft vooral aan, dat ik bijna klaar ben om aan een volgende fase in mijn leven te starten, als ik 61 ben.

Yep, ik begon te werken toen ik 18 was, in combinatie met studeren. Er was geen andere keuze, ik was een werkstudent zoals ze dat toen noemde.

Ik heb het geluk gehad om vele dingen te mogen doen en te leren op verschillende bedrijven en verschillende sectoren. Door te groeien, mezelf ontwikkelen. Elke kans heb ik aangegrepen en nog steeds. Overal heb ik geleerd, leren incasseren.

Zoals de meditatiebegeleiding elke keer weer herhaalt, je bent precies waar je moet zijn….en ik volg mijn pad…..en in 2034 hoop ik nog gezond te zijn, zodat ik schandalig kan genieten van mijn tijd…..

3 weken

Nog 3 weken en dat staat onze verhuis gepland. Het inpakken is gestart :-), je weet wel, al het gerief dat je niet nodig hebt :-), skigerief, de hubby zijn kostuums, die echt al 2 jaar ongebruikt in de kast hangen, winterkledij idem voor winterschoenen, ondanks dat de temperaturen niet echt willen stijgen, weiger ik nog echt om winterkleren te dragen :-). Iets met koppig :-).

Ook wordt er weer flink weggegooid of beter geschonken aan de kringwinkel :-), want veel spullen die wij niet meer gebruiken, zijn nog in perfecte staat en kunnen zeker hergebruikt worden. De versleten items, die zijn voor de vuilbak. Er staat ook een zak met sjaals klaar voor een vriendin, want ik ben duidelijk wat afgekickt van sjaals :-).

Ondanks het feit dat we in ons “droomhuis” gaan wonen, een huis dat we zelf ontworpen en alles zelf konden kiezen, bekruipt me de angst enorm. Ik kon mijn vinger er niet op leggen, waarom ik angstig werd van de verhuis. Tot ik vanmorgen naar papa reed, een rit van 35 min geeft je tijd om te denken. En waarschijnlijk viel de puzzel toen omdat hij gelinkt is aan papa.

Ik word angstig, omdat ons nieuwe huis geen thuis zal zijn en dat het ook niet zal zijn bij verhuis van wat ik in mijn hoofd had. Of er binnendeuren gaan zijn en plinten, dat valt nog af te wachten, dat maakt ook dat de bezetting niet in orde zal zijn en zo kan ik nog even doorgaan. Ik weet dat het in veel mensen hun ogen futiliteiten zijn, mij geeft het een enorm onrust, omdat het mij terugbrengt naar een periode in mijn leven waar ik liever niet meer aan denk.

Oh en vertelde ik al dat de binnenhuisarchitecte was vergeten de schilder in te plannen, die kan pas in augustus of september :-).

Ik mag van de hubby ook niks van aankleding kopen tot we er effectief wonen, wat het nog moeilijker maakt aangezien wij de drukste periode ingaan op het werk voor we sluiten tijdens bouwverlof. Hier hangt aan vast, dat ik pas tijdens mijn vakantie tijd en ruimte ga krijgen om van ons huis een thuis te maken. Terwijl ik die tijd wil gebruiken om bij te tanken.

Gewoontes en structuren gaan doorbroken worden en ook al heb ik een sterke veerkracht en aanpassingsvermogen, de chaos gaat me uit mijn evenwicht brengen, die tendens is al gestart. Want ik weet dat ons huis niet van dag 1 zal zijn, zoals ik het in mijn hoofd heb, dat heeft te maken met mijn perfectie, maar vooral met een demoon uit het verleden en dat die nu weer komt opzetten geeft me een heel naar gevoel.

Iemand tips om die onrust in mij wat onder controle te krijgen?

Schouder

De schouder, er is progressie, de pijn is van 10/10 naar 3/10 gegaan en de mobiliteit van 10/10 naar een 5/10, wat een enorme verbetering is, maar nog steeds een grote beperking.

Ik kan ook weer een beetje trainen en oh boy, wat een confrontatie, spiermassa in mijn armen is weg, oefeningen vragen veel inspanning en niet elke oefening is al mogelijk, maar we bijten door en proberen elke dag te oefenen, om mijn schouder sterker te maken, te stretchen tot hij weer in elke hoek kan gelegd worden die ik wil :-).

Ik ben dus totaal uit vorm, ik ben blijven wandelen en lopen, maar verder ging echt niet. Dat wandelen komt me trouwens de strot uit, waarschijnlijk omdat dit het enige is dat we momenteel doen :-). Voor de moment komt alles me de strot uit, ik ga werken, doe het huishouden, ga naar de kiné 3 keer per week en dan stopt het. En mijn wekelijks uitje naar papa, wow……

Ik wil terug gaan fitnessen, naar de sauna,……op restaurant gaan wanneer ik wil, zonder na te denken over de restricties en dan heb ik het nog niet over het mondmasker……dat eerst zo slecht was en nu verplicht, ik stel me daar wat vragen bij, maar goed, als brave Belg volgen we zo goed en zo kwaad mogelijk de regeltjes. Ook de zin en de onzin van het vaccineren, ik weet het, ga hier een heleboel bagger over me heen krijgen, maar als je weet dat mijn zoon besmet is geweest en hij momenteel geen antilichamen meer heeft ( 6 maand na datum), is mijn vraag, gaat dan het vaccineren resultaat hebben, want we weten allemaal waar het vaccineren op gebaseerd is.

Ik ben dus een non-believer en niet in de zin dat ik ga ontkennen dat er geen virus is, noch dat het erge schade kan veroorzaken, maar is dit niet de cirkel van het leven? En nu hoor ik jullie denken, ja ja, tot het jezelf overkomt of je vader, heb daar over nagedacht, ik moet sterven, mijn vader ook, de enige zekerheid die we hebben in het leven, denken jullie dat ik meer verdriet ga hebben wanneer mijn vader sterft aan COVID-19, dan aan hartfalen?

Ben ik bang voor wat komen gaat, ja, want ik ben bang dat we in een uitzichtloze situatie gaan belanden, van mutaties, van mensen zonder weerstand, van blijvende beperkingen in ons leven, ik wil terug leven en ja, daar hoort sterven ook bij…….

Open mond

Ze zijn erin geslaagd om me met open mond te laten staan van enorme verbazing, het laat me niet los, vooral, hoe ga ik ermee omgaan?

Sinds een tijdje, stuur ik ook weer arbeiders aan. Ik maak hun werkbonnen bij interventies, die afwijken van de normale werkbonnen bij een installatie van een haard.

De eerste keer, toen ik collega F op interventies stuurde, kreeg mijn collega een boze telefoon dat ik niks had gezegd en het nodige materiaal niet had meegegeven. De instructies stond op de werkbon en ook de locatie van het materiaal, waar dan ook een sticker ophangt met de naam van de klant. Ik liet het passeren…..maar vorige week had ik iets extra in fluo aangeduid om na te kijken en toen ik naar de info vroeg zei hij dat hij het niet had gezien??? En dus ook het niet had nagekeken, resultaat een boze klant :-). Die ik gelukkig kon kalmeren met een dag later de zaakvoerder te sturen.

Gisteren kreeg hij een extra werkbon mee met de instructies, als je merkt dat je het niet gaat redden rond de middag, bel dat even, dan zoek ik naar een oplossing of verplaats ik de afspraak. 14 nog geen nieuws dus ik bel hem even, waarop hij bot antwoordt, “daar heb ik geen tijd voor zene“. Ik slikte een nijdige opmerking in en vraag aan een collega om even over te nemen, nu het wat rustiger is, kan dit maar dit is niet de normale gang van zaken.

Ik ventileerde bij de collega van dienst-na-verkoop, die me aankeek en me meldde, ben jij iet op de hoogte dat collega F niet kan lezen noch schrijven. Mijn mond viel letterlijk open, dit was wel het laatste wat ik verwacht had, maar de puzzel viel op dat ogenblik wel. Hoe kan het dat ik deze info niet meekreeg,…..dat ik mijn collega waarschijnlijk in verlegenheid bracht. Maar vooral, hoe ga ik hier in de toekomst met om. Kan ik het met de collega zelf bespreken? Elke werkbon met hem bespreken wordt een huzarenstukje, want dan moet ik elke ochtend aanwezig zijn, soms wijzigen zaken ook nog. Of dien ik nog afspraken te bevestigen à la minute :-).

Iemand die tips heeft? Iemand die er ervaringen met heeft?

Een jaar geleden

Liefste Bonnie, vandaag een jaar geleden nam ik afscheid van je fysiek, want mentaal had ik dat al gedaan aangezien je in de greep zat van de dementie.

De cirkel van het leven is en blijft een speciaal gegeven, maar dat jij je heldere verstand zou verliezen, jouw sterke persoonlijkheid zou veranderen in een bang vogeltje dat was voor mij een heel moeilijke confrontatie. Jij, die altijd mijn steunpilaar was werd nu afhankelijk van mij en die afhankelijkheid ging heel ver, ik werd jouw bewindvoerder zoals ze dat zo mooi noemen. Wat maakte dat ik al de beslissingen nam. Zelfs of je mee op uitstap mocht, je afspraken bij de kapper en pedicure, je kleren, je hebt het denk ik nooit beseft dat ik daar de organisator in was, maar eerlijk, het was voor mij een ENORME verantwoordelijkheid.

Je was altijd zo blij als we langskwamen, je stelde steeds dezelfde vragen en jij vertelde steeds hetzelfde verhaal, hoe ongelukkig je was, dat je voelde dat je geen vat meer had op het leven en je gedwongen werd je vrijheid op te geven. Gelukkig nam je het ons niet kwalijk dat we je hadden laten opnemen in het woonzorgcentrum.

Bonnie, ik denk nog enorm vaak aan je, vaak wanneer ik aan het lopen ben, I know, mijn therapie, dwalen mijn gedachten af en ook al mis ik je, ik ben blij dat je niet verder diende af te takelen, niet leed onder de eenzaamheid die Corona meebracht. Je bent altijd bij me, in mijn hart, mijn herinneringen en vooral door wie ik werd onder jouw invloed…….Jij was een topmadam, sterk, rechtlijnig en je had zoveel talenten. Wat heb ik je altijd bewonderd en nog steeds.

De huwelijksfoto van mijn grootouders 29 oktober 1949…..zoveel dankbaarheid dat ik hen allebei lang in mijn leven kon hebben.

Make-up remover pads

Dat is een hele mond vol die titel voor gewone uitwasbare wattenschijfjes.

Weet dat ik bijna elke dag make-up gebruik, dat wil zeggen dat ik ook elke dag dat dien te verwijderen. Ik deed het de laatste jaren met micellair water en wattenschijfjes, gemiddeld 4 voor mijn beide ogen en gezicht weer clean is. En voor jullie denken dat ik me vol plamuur met make-up moet ik jullie teleurstellen (ik beken er was ooit een andere periode :-)). Beetje foundation, wat bronzer, eyeliner en wat mascara is de dagdagelijkse portie, met af en toe in een zotte bui oogschaduw. Lipstick is dankzij de mondmaskers verdwenen naar de vergeetput, ondanks mijn grote liefde voor lipsticks.

Maar we wijken af, het gaat over make-up verwijderen. En dat het aantal wattenschijfjes een aanzienlijke hoeveelheid afval met zich meebrengt. Iets wat me steeds meer en meer begint te storen, afval, verpakkingen en ik wil daar echt bewust aan werken. We gaan opnieuw naar de slager met eigen verpakkingen, naar de bakker met onze gebruikte broodzakken, sorteren beter, eten al 2 keer per week geen vlees meer en dat is hier een gigantische vooruitgang. Er is nog veel werk aan de winkel, maar stap voor stap, het volgende project is terug naar glazen flessen, mijn wederhelft is nog niet op de hoogte, dus een work in progress.

Al een tijdje wilde ik uitwasbare wattenschijfjes en toen een kennis, die mylène consulente is een aanbieding had en ik haar de had bestookt met enorm veel vragen, ging ik overstag.

Wat heb ik spijt dat ik ze niet vroeger kocht, je hebt enkel lauw water nodig en je make-up is zo verwijderd. Ik reinig nog altijd na met een gel maar dat deed ik altijd al. Ik spoel ze uit en leg ze te drogen, na 3 keer gebruiken worden ze gewassen en hergebruikt.

Weer een stapje dichter bij een cleaner milieu…….

New home

Al een lange tijd zijn wij bezig met een huis te renoveren. Door een aantal omstandigheden, lees onkunde architect en binnenhuisarchitect hebben we een jaar verloren. Ik ga jullie de klaagzang besparen ook omdat ik die periode snel wil vergeten. We zijn buiten tijd ook veel geld verloren, gelukkig zijn we nooit hierdoor in geldproblemen gekomen.

Bouwen of verbouwen, het is altijd een beetje een avontuur en dan druk ik me zacht uit. Ik heb het 1 keer gedaan, ik ga het denk ik niet meer doen :-). In totaal gaan we bijna 3 jaar verder zijn voor we er effectief gaan wonen. Ik tel zo enorm af, ik wil echt het laatste weekend van mei verhuizen, dan zal de binnenkant zo goed als klaar zijn maar buiten zal het nog een ravage zijn :-). Ook hier nog een stappenplan van een jaar voor het buiten ook is zoals ik het in mijn hoofd heb.

De keuzes die we maakten vorig jaar na de eerste lock-down, vallen 1000% mee, want uiteindelijk moet je alles afzonderlijk kiezen in de hoop dat alles mix en matcht en en plus ook nog in je budget vallen, dat laatste is de moeilijkste oefening, trust me :-). Vaak zag ik enorme mooie materialen en werd ik door ons budget teruggefloten. Ondanks dat we die grens bewaakten zitten we er ruim boven :-).

Maar het was elke euro waard, ik ga zo genieten van ons huis,……..enkele foto’s van een droomhuis in wording, volgens 2 vriendinnen helemaal ik :-).

Meter

Het meterschap, het was een rol die ik in mijn leven niet toegeworpen kreeg. Vriendinnen noch mijn zus zagen in mij een leuke meter. Stiekem vond ik dat enorm jammer. Niet dat ik zo enorm gek ben op kinderen maar toch bleef het me triggeren, het leek me zo’n fijne rol. Fun en verwennen zonder meer, maar toch de schouder te zijn wanneer de ouders dat niet kunnen zijn.

Toen ik in september startte bij de orthodontiepraktijk had ik onmiddellijk een klik met een van de assistentes. Ze was amper ouder dan mijn zoon en ik voelde een connectie met haar, erger ik herkende mezelf in haar.

Al snel stortte ze haar hart uit bij me, haar jeugd was geen leuk ritje geweest, haar mama was terminaal en haar huidige vriendje was niet vies van haar te slaan en te vernederen. Ik nam haar onder mijn vleugels. De pijn en het verdriet was voor mij enorm herkenbaar, hierdoor kon ik haar troosten, laten huilen, woede laten ventileren. Ik was er om haar op te vangen toen haar mama stierf, liet haar niet alleen en omringde haar met zoveel mogelijk warmte zodat ze zich kon wentelen in dat warm deken.

De volgende stap was haar wegkrijgen uit haar destructieve relatie. Want het was niet meer dan dat. Eerst was er liefdesverdriet, maar al snel volgde de opluchting en het besef dat ze niet meer angstig hoefde te zijn. Het feit dat ze me onlangs zei, dat ik zo dom ben geweest en me bedankte om haar ogen te openen gaf me zo’n voldoening

Ondanks het verdriet rond de dood van haar mama, zag ik haar openbloeien, kreeg ze ook weer zin in het leven. Ze rechtte haar rug en ging weer aan de slag met haar leven. Ze is schoonheidsspecialiste van opleiding en dat is ook haar grote droom, een eigen salon starten. Ze begon met de zoektocht en kon op zelfstandige basis beginnen in een salon, zodat ze de kans krijgt om iets uit te bouwen en haar job in de orthodontiepraktijk af te bouwen. Ik sta aan de zijlijn en stimuleer haar, breng ideeën aan, help haar met de administratie, maar push haar niet? Het is belangrijk dat ze weet dat ze kan terugvallen op, maar ook dat ze zelf het pad moet zoeken.

Gisteren stond ze voor mijn deur en had ze een brief in haar hand, waarin ze plechtig vraagt of ik haar meter wil zijn……nee, ik hield het niet droog, zelf mijn man, de nuchterheid zelf, zag ik met vochtige ogen staan. Ondanks de corona regels, heb ik haar toch enorm stevig vastgenomen.

Vanaf nu ben ik meter, kan niet wachten om haar toch een beetje te verwennen en haar verder te begeleiden,……;ze heeft zoveel in haar mars en ik ben vastberaden om haar de beste versie van zichzelf te laten worden. Want ik herken zoveel van mezelf in haar….en ik heb het geluk gehad mijn bonnie aan mijn zijde te hebben. Zij koos mij……;

Vulling van het lege hart

Ik en mijn zus hadden niet de gemakkelijkste jeugd en hoe goed je het ook verwerkt, aan jezelf werkt, met een psycholoog aan de slag gaat. Het blijft op de een of de andere manier je parten spelen. Dit was niet anders toen papa besloot om de ouderlijke woning te verkopen. Er is toen een hele hoop naar de oppervlakte gekomen. Maar ook het besef, dat mijn ouders handelden naar de capaciteiten die ze hadden. Deze waren beperkt en jammer genoeg lieten ze zich niet omringen of vroegen ze niet om hulp.

Dat papa dat nu wel deed, is een stap in de goede richting. Ik beheer het geld, doe zijn administratie, zodat er niks verloren gaat en volg alles van kortbij op.

Ik en mijn zus deden geen afstand van onze erfenis, maar beslisten om het geld te investeren in een veilige belegging, zodat het geld beschikbaar blijft indien papa er toch nood aan zou hebben.

We gaan het geld dus niet verbrassen :-). Maar ik geef toe, het kriebelde enorm om mezelf te verwennen met een handtas eentje waar ik al jaren van droom, maar die een enorme hap uit mijn spaargeld zou nemen. Ik zag het een beetje als en goedmaker voor alles wat we meemaakten. Tot ik me realiseerde, dat ik bang was, bang dat het het gat niet zou vullen, zoals ik altijd mezelf had voorgehouden.

Niks gaat het gat opvullen, tot ik het aanvaard en vergeef……en dankbaar ben dat ik al zover ben gekomen……

Happy life

Ik zit hier weer in mijn bureau, zelf gecreëerd en mezelf toegeëigend tijdens lock-down 1, en eerlijk, wil zo’n plek voor mezelf niet meer afgeven. Hier kom ik spontaan tot rust, ook al doe ik de administratie.

Happy life, ondanks alles zit ik momenteel in een happy vibe. Ook al is het op de job chaos en stress. Hebben ze net 2 mensen ontslaan en mag ik dat even overnemen en coördineren. Klein paniekske vorige week, maar ondertussen ben ik goed voorbereid om eraan te beginnen. En weet vooral dat mijn partner nu volledig het huishouden draaiende houdt en de bouwwerf opvolgt. Hartjes voor de hubby!!! Dat maakt dat ik thuis tot rust kan komen en me niet moet bezighouden met alle huishoudelijke taken. Dus focus op de job en oh boy, het is pittig maar het daagt me uit en ik leer enorm veel bij. Wie had dat ooit gedacht.

We zijn net nog even naar onze bouw geweest, waar ze momenteel aan het vloeren zijn en de vloer, dat was een punt waar ik het enorm lastig had om een keuze te maken. Maar ik ben oprecht blij met elke keuze die we gemaakt hebben. Nog een weekje en dan beginnen ze aan het schrijnwerk…..maar daar ben ik 1000% van overtuigd. Dat maakt dat onze verhuis toch dichterbij komt, we vermoeden tussen half mei en half juni. Duimen jullie mee?

De schouder, afgelopen dinsdag kreeg ik een inspuiting. En eindelijk voel ik de pijn afnemen, het frozen gedeelte nog niet :-), maar daar was de arts heel eerlijk in, tot de zomer zal dit feestje aanhouden.

Ons eerste restaurantbezoekje is ook ingeboekt, 18 mei….het lijkt nog een eeuwigheid, maar ik kijk daar enorm naar uit.

Ik vond ook het perfecte jeansbroekje,……..goud waard ;-).

Iemand ervaring met Vinted? Wil dat precies eens uitproberen voor kleren die ik niet meer draag……weggooien is zo zonde! Dus graag jullie ervaring!

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag