Buikgevoel

Ik heb mijn buikgevoel gevolgd en het geeft me zo’n boost. Ik heb de jobaanbieding geweigerd..vooral gebaseerd op een sterk buikgevoel en omdat de voorwaarden slecht waren. In mijn logica is dat te zot voor woorden want een job weiger je niet :-). But I did en ben er nog trots op ook. Want ik had in dezelfde straat geëindigd waar ik nu ben vertrokken of toch bijna, nog 4 dagen om precies te zijn. En het is een fijn gevoel dat ik dit ga kunnen afsluiten in schoonheid, maar toch laat ik mijn boys niet graag achter, was graag hun kracht op de achtergrond, heb ze in mijn hart gesloten mijn team……

Gisterenmorgen had ik een sollicitatie gesprek waarvan mijn voelsprieten zeiden, dat dit wel eens bij me zou passen, ik kan me vergissen maar het gevoel zat onmiddellijk goed en ik zou het heel fijn vinden om daar een kans te krijgen als stille kracht naast de reus van een zaakvoerder, heb me zelden zo klein en nietig gevoeld fysiek dan 🙂 als gisteren en ik ben met mijn 1m71 en hakken nu niet echt klein te noemen. Maar er was iets in zijn uitstraling dat me het gevoel gaf, hier ga ik op mijn gemak zijn, hier ga ik kunnen ontplooien. Ik weet het, bizar want het is op gevoel gebaseerd, maar ga daar op moeten leren vertrouwen.

Had ook gisterenmiddag een gesprek in een apotheek na 15 jaar. En ik werd onmiddellijk 20 jaar terug gekatapulteerd. Het leek of ik nooit was weggeweest, heel rare ervaring. Maar het buikgevoel vertelde hier een ander verhaal, ik vrees dat ik niet in het verhaal daar ga passen. En de hoofdapotheker was een onzekere nerveuze vrouw, waar ik het moeilijk met heb en de apotheek was een plaatje, tot je in de werkruimtes kwam, weer een zootje van jewelste en ook daar werd ik weer in de tijd gevuurd. Hoe vaak ik toen alles opruimde mijn collega maakte er steeds weer een rommeltje van en dat gaat leiden tot frustraties en dit willen we mijden op alle gebied.

Nu ik slechts 3 dagen per week werk in het magazijn, voel ik steeds meer mezelf terugkomen en dat voelt zoooo goed….en het is zo genieten om zonder wekker wakker te worden en te genieten van wat ik wil en op dit moment is dat bloggen en koffiedrinken, vanmiddag een vriendinnen uitstapje om het weekend goed te starten.

Het wordt een fijn weekend…..en ga er schandalig van genieten….

Bang

Solliciteren het is jezelf verkopen, jezelf zo opkloppen als slagroom om je taart mee af te werken, zodat erin gebeten wil worden. Je kwaliteiten zo uitstallen dat men nog een volgend stuk wil nemen. Ik zie mezelf als goede verkoper, maar niet van mezelf.

Iedereen zegt, neem je tijd. Weet wat je wil en kijk dan gericht rond en solliciteer . Je hoeft niet onmiddellijk ander werk te hebben. Hierin schuilt net mijn grootste angst. Dat ik langdurig werkloos ga thuis zijn, in combinatie met de hubby die fulltime thuis is. Er gaat veel minder ruimte zijn om tot mezelf te komen. Op kantoor nu zit ik tot 75% alleen en ik ben enorm graag alleen, heb dat ook nodig om op te laden. Ik zie mijn man enorm graag en hij is de enige die ik bijna constant rond me verdraag. Maar fulltime samen thuis zijn, het schrikt me af. Ik wil kunnen ademen en vrij zijn en niet constant vermelden waar ik naartoe ga om even alleen te zijn. Langs de andere kant snak ik ook naar wat rust in mijn leven, ik raas al 25j fulltime door het leven, van de ene job naar de anderen, stempelen is me onbekend dat ik even uit de sneltrein wil stappen me herbronnen en er dan vol energie weer tegenaan te gaan.

Maar het thuiszitten is een adder onder het gras, wat als ik het zo fijn vind dat ik niet meer in de ratrace ga willen instappen, of wat als ik me zo begin te vervelen als ik er depri van word? U leest het voldoende stuff om weer van wakker te liggen en dat doen we dan ook keurig :-). Ik wist dat ik deze stap nodig had om weer gelukkig te worden in mijn job, ik ben dan iemand die ook veel te lang in een situatie blijft zitten omdat het makkelijk is, omdat ik niet van veranderingen hou en dan is er een ander deel van me dat staat te trekken om weer te willen groeien, dingen bij te leren.

Vandaar dat ik een beetje als een kieken zonder kop aan het solliciteren ben, de drijfveer is angst. Angst om geen fijne job meer te vinden, angst om langdurig thuis te zitten, angst om afhankelijk te worden. Ondanks mijn geloof in mezelf dat ik wel degelijk een aantal kwaliteiten heb die een meerwaarde zijn voor het bedrijf. Al was het maar mijn vrolijke karakter en al het zelfgemaakte gebak dat ik meeneem :-). Het solliciteren neemt ook veel tijd in beslag en zuigt me leeg, de confrontatie met vreemde mensen, opladen om van de introverte persoon de extraverte te maken, elke keer opnieuw je verhaal te brengen, jezelf op te blinken.

Ik moet vertrouwen hebben en loslaten, zodat het naar me toekomt…….en het grappige is dat ik net werd gebeld dat ik als ik wil een baan heb :-). Let it go, let it go….ik kan nog veel leren van prinsessen.

Sollicitaties

Zoals we weten heb ik ontslag gekregen en ben ik op zoek naar een nieuwe baan en uitdaging :-). Ik kan zeker niet klagen over de reactie die ik krijg wanneer ik mijn cv doorstuur. Maar dan komt het, eerst een gesprek in het interimkantoor en dan hoor je of je op gesprek mag.

Afgelopen maandag werd ik voor het eerst uitgenodigd op gesprek bij een multinational in de kempen aangezien wij daar toch voorzien eind dit jaar te gaan wonen. Dit voor een planningsfunctie. Het eerste gesprek was positief en ik werd uitgenodigd voor een 2de gesprek samen met de laten we het de verantwoordelijke van het filiaal noemen.

En dan komt de aap uit de mouw he, de verwachtingen van de job. Men zoekt 2 planners, detail er is al een kandidaat geselecteerd. We zouden in 2 shiften werken, 6u-14u30 of 11u-19u. Vind ik al pittig. Daarbij komt nog dat je een permanentie moet lopen, zowel in de week als tijdens het weekend. Detail, je dient de planning uitgeprint naar huis mee te nemen, je krijgt enkel een telefoon ter beschikking. Het is 2020 en alles blijft via papier gaan? Nu ga je me toch niet vertellen dat een multinational geen pc ter beschikking kan geven? Nog een leuke, je dient de opdrachten aan de collega’s door te geven via sms de avond voordien? Ook dat vind ik bijzonder voor zo’n groot bedrijf.

Het gaat om een complexe ad hoc planning, wat op zich mij wel een uitdaging lijkt. Maar dan komt de verloning op tafel en dan ga je huilen, want men verwacht heel veel van je, constante wijzigingen, heel ad hoc oplossingen voorzien, shiften, permanentie en dan bieden ze u 3000 euro brut aan, de eerste 6 maanden zonder legale voordelen? Ben ik nu zo veeleisend of is het gewoon een laag loon dat men aanbiedt?

Maar het grappige was dat de lichaamstaal van de filiaal verantwoordelijke duidelijk liet merken dat hij niet overtuigd was van mijn assertiviteit noch mijn daadkracht in de omgang met laaggeschoolden. Zijn letterlijke woorden waren zelfs ” u ziet er zo lief uit”, om eens in de positieve zin te gediscrimineerd te worden op je uiterlijk 🙂 :-), kan jij ook hard zijn. En dan mag je aan de andere kant van de tafel nog zo je best doen, je kan de andere toch niet overtuigen en ik wilde dat ook niet, als hij me wil veroordelen op mijn uiterlijk is dat zijn goed recht, zegt veel over hem.

Zelfs al bieden ze me de job aan ga ik hem niet aannemen…het voelt niet goed.

Maandag nog 2 gesprekken, donderdag ook. Er komt wel iets op mijn pad…

Test

Ik ben nogal een persoon die kan overhellen in licht maniakaal gedrag :-), ik geef toe ik drijf mezelf soms tot uitersten. Maar daar is het afgelopen jaar een beetje een kanteling in gekomen. En dan doel ik hier op het veelvuldig sporten. Ik sportte elke dag en dat is afgezwakt naar ik beweeg elke dag en sport regelmatig omdat ik voelde dat mijn lichaam daar toch wat moeite met begon te krijgen en elke nacht wakker liggen met pijn in je knie of heup is niet echt bevorderlijk voor je slaap noch humeur.

Ik ontdekte dat slaap iets waar ik heel fel op bespaarde, heel belangrijk is en ben ik mijn zware avondtrainingen gaan reduceren zodat ik tijdig naar bed kan en niet wakker lig van de pijn. Ik verving ze door een lichte training of door wandelen vaak met mijn hubby wat ook nog eens bevorderlijk is voor onze relatie, want je praat dan met elkaar :-).

Nu is het tijd voor een volgende test :-), ik droeg sinds 2016 een fitbit. Je weet wel zo’n toestel dat je stappen telt, je hartslag, je calorieën en je slaap. Aangezien ik gek ben op cijferkes is zoiets een geweldig gadget. Eerst kwamen de 10.000 stappen, dan gaf het toestel aan waarom proberen we 12.000 niet en elke dag moesten die gehaald worden, kid you not, elke dag moest dat doel behaald worden. Behalve in grote uitzondering of wanneer ik ziek was :-). U begrijpt nu beter mijn licht maniakale drang :-).

Het is nog straffer, de fitbit hing 24/24 op mijn lijf enkel voor douchen/opladen werd hij even verwijderd. Want ook de slaap cijfers waren belangrijk :-), terwijl ik het absoluut niet fijn vind om met juwelen of iets aan mijn lichaam in bed te kruipen, maar de drang naar cijfers he……..

Afgelopen woensdag had mijn fitbit een lege batterij, opladen die handel. Toen ik naar de sportles reed merkte ik dat ik hem vergeten was aan te doen, ik kon een lichte paniek onderdrukken :-). Ging trainen en besloot mijn fitbit af te laten. Het leek wel of het genoeg was geweest, de permanente drang om te kijken hoeveel stappen ik heb en hoeveel ik er nog moet doen.

Momenteel ligt hij nog steeds in de kast en momenteel voelt het als een bevrijding dat het lelijke ding, want laten we nu eerlijk zijn, mooi is het niet van mijn arm is. En dan zwijg ik nog over de afdruk die het achterlaat op mijn arm. Het kan toeval zijn, maar heb de afgelopen dagen heerlijk geslapen en hoeveel lichte slaap of rem slaap ik heb gehad, eerlijk waar ben ik jaren met bezig geweest?

Gaat hij afblijven, ik weet het eerlijk gezegd niet. Bewegen en sporten blijven belangrijk voor me, maar wil me niet meer laten leiden door een toestel dat me dicteert wat en hoe. Dit is een test eentje vooral met mezelf dan :-).

Doelen 2020

Goede voornemens klinkt zo 2017 :-). Een nieuw jaar wil zeggen 366 nieuwe kansen, want 2020 is een schrikkeljaar :-).

Het doel voor 2020 is om vegetarisch te gaan eten. Iets wat in mijn hoofd al veel langer speelt omwille van verschillende factoren. Maar ik kreeg mijn achterban nooit gemotiveerd. Tot in de kerstvakantie :-). Wat is er veranderd?

Met kerstdag was mijn familie op bezoek voor het kerstdinner. Ik wist van mijn zus dat zij ondertussen waren overgeschakeld op vegetarisch/veganistisch eetpatroon en daar wild enthousiast over waren. Uiteraard kwam het gesprek aan tafel hierover en mijn schoonste broer verwees naar de documentaire op Netflix The game changer.

Ik liet het passeren maar mijn hubby kwam erop terug en hij stelde voor om toch eens naar de documentaire te kijken. En daar zag hij het licht :-), want hij stelde me voor om het toch een maand te proberen om thuis geen vlees meer te eten. Ik kon de 3-dubbele salto in me net onderdrukken en ging uiteraard in op zijn voorstel.

Sinds 1 januari wordt er thuis geen vlees meer gegeten, maar nog wel dierlijke produkten in de vorm van kaas, boter, melk, eieren voor de hubby, niet meer voor mij aangezien ik een intolerantie op eieren heb. Ik heb het ambitieuze plan om na een maand ons eetpatroon te bekijken en te evolueren naar een veganistisch eetpatroon thuis. Uit huis eten we wat we voorgeschoteld krijgen of waar we zin in hebben, maar een etentje met vrienden op restaurant leidde al tot een veggie pasta :-), zowel voor mezelf als de hubby.

Het is wel een beetje zoeken naar recepten en een gevarieerd eetpatroon, maar laat dit een uitdaging zijn. Want ik wil het vlees niet elke dag vervangen door vleesvervangers want dan zijn we voor onze gezondheid niet goed bezig. Ik wil graag een eetpatroon waar planten de hoofdrol spelen :-). Voor mijn gezondheid en voor het milieu.

En als we dit op de rit hebben gaan we eens bekijken hoe we onze afvalberg kunnen verminderen, iets wat me meer en meer stoort hoeveel verpakkingen ik elke dag weggooi vooral de verpakkingen rond voedsel.

Dus 2020 is goed gestart en sinds gisteren voel ik ook een verschil…dus niks dan goed nieuws op dit front 🙂 :-).

Vakantie

Op vrijdag 20 december trok ik de deur van mijn magazijn dicht, een zucht van verlichting door mijn lichaam, want ik wist dat ik 14 dagen vrijaf had, 14 dagen vakantie….het leek een zee van tijd.

Wat een misrekening was dat…….de eerste week rende ik van hot naar her om de nodige boodschappen in huis te hebben en bracht ik uren in de keuken door,….gelukkig was er ook nog kerstavond die ik met mijn hubby in de Burger King en de cinema doorbracht, top avond zeg ik u……

Dat de hubby met kerstdag ziek werd was ongepland en gooide roet in de planning en zorgde voor wat organisatorische problemen, maar uiteraard losten we dat vakkundig op en maakten we er het beste van.

Ik genoot op vrijdag van een High tea met een vriendin en dat was echt genieten en een aanrader in de Duke of Antwerp en je moet ’s avonds niet meer eten :-), gelukkig liepen we de calorieën eraf in de koekenstad, die gedompeld was in een heerlijke kerstsfeer met veel lichtjes.

Zaterdag om 6u mijn bed uit, want op zondag stond het kerstfeest van de hubby zijn familie op de planning en onze taak was het dessert voor 30 man 🙂 pittig detail, op zaterdagmiddag werden we aan de kust verwacht voor onze jaarlijkse bijeenkomst van de vriendjes in het mondaine Knokke :-), de hubby nog steeds ziek maar hij zette door :-). Maar eerst om 6u ’s morgens, de voorbereidingen van de taarten er stonden er 4 op het programma…..we kneden en bakten er op los…..

Zondag weer om 6u mijn bed uit om nog taarten te bakken en af te werken, een looptochtje af te werken, me onder de douche te gooien, mijn feestkleren aan te trekken en weer naar het volgende feestje…..bij thuiskomst was ik totaal leeg zodat enkel zetel crashen nog een optie was.

Afgelopen week was zelfs nog drukker, met sollicitatiegesprekken, lunchafspraken, huishouden, oudjaar waar ik zelfs een dag van moest bekomen ondanks dat ik geen druppel alchohol dronk.

Maar gisteren stond er een leuke Date op de agenda, waar ik echt naar uitkeek en nog wel in mijn favoriete stad Gent, want ik mag wel fan zijn van Antwerpen (de stad waar ik geboren ben) maar Gent is veel leuker en ook meer aandacht voor de kleine zelfstandige, orgineler en gezelliger.

Om half tien zat ik met koffie te wachten op ons Chrissebie, met comfi outfit en sneakers want ik had een missie, een nieuwe jas en laarzen scoren en veel babbelen….en het werd een topdag waar ik zo van genoot….en oh boy wat hebben we gescoord, een klassieke zwarte jas, een oranje hippe jas voor het tussenseizoen en een paar zwarte laarzen met hak die lager is dan mijn vroegere voorkeur, maar ik beken comfort is aan het winnen ;-). En dit allemaal aan de helft van de originele kostprijs, of dat is toch wat men je wil doen laten geloven. Moe maar voldaan vertrok ik terug richting de home town met opgeladen batterijen na een ouderwetse shopdag in geweldig gezelschap.

Dit weekend gaan we in schoonheid eindigen met veel zelfzorg zoals dat tegenwoordig wordt genoemd :-). Ondanks de drukte was het weer een fijne vakantie met veel genietmomenten en veel tijd op mezelf aangezien de hubby zich veel in slaapmodus bevond. Dankbaar, gelukkig, vol goesting begin ik aan 2020 en ben ik nu al fan ;-).

Solliciteren

Sinds mijn ontslag heb ik mijn CV wat opgepoetst en ben ik de vacatures aan het bekijken. Maar veel vacatures worden beheerd door de bekende interim kantoren, je wordt dus eerst door hen opgebeld en uitgenodigd voor gesprek voor je überhaupt nog maar wordt voorgesteld aan het bedrijf. Vaak weet je ook niet voor welk bedrijf je solliciteert.

Afgelopen 2 weken ben ik 5 keer op zo’n gesprek geweest en 1 skype gesprek. Ik kan u nu al vertellen dat ik steeds dezelfde vragen krijg ook in het Frans en het Engels :-). Voor 1 kantoor dien ik testen te doen, die 2 uur duren om een beeld van mijn competenties te krijgen. Solliciteren is dus een full-time job en maandag na 2 gesprekken van telkens anderhalf uur had ik het echt gehad.

Vandaag kreeg ik telefoon dat ik op gesprek mag bij een bedrijf en dat kon morgen al, maar het spijt me, morgen staat er een belangrijke date op de planning en ik was niet van plan die af te zeggen voor een sollicitatie. Maandag is vroeg genoeg om mijn verhaal nog eens te doen :-).

Mijn verwachtingen zijn laag, het zou me straf lijken dat ik bij de eerste sollicitatie al prijs zou hebben en dat al de parameters goed zouden zitten. Ben een beetje gelaten, langs ene kant wil ik me weer smijten een nieuwe uitdaging, langs de andere kant in welk wespennest ga ik me weer begeven.

Telkens vragen ze naar mijn ambitie….wel ja, wat is dat ambitie? Ik wil de functie zo goed mogelijk invullen, plezier hebben in wat ik doe, weinig frustraties en veel groeimogelijkheden en dan bedoel in niet groeien in functies, dat kan me gestolen worden zeker de titels die erbij horen, ik gruwel van titels…….ik heb het na al die jaren allemaal wel al eens gezien en op dit vlak is het geen voordeel vrees ik.

Het gaat niet enkel meer over wat ik het bedrijf kan bijbrengen, maar wat kan het bedrijf mij bijbrengen want wordt dat allemaal niet wat uit het oog verloren??? Geven en nemen langs beide kanten of verwacht ik dan teveel?

Dit keer is het mijn beurt en wil ik het gevoel hebben dat er ook aan mijn groei kan worden bijgedragen…..dat ik energie krijg van mijn job en niet wordt leeggezogen door absurde details die totaal naast de kwestie zijn…..

Goed voornemen voor 2020, dit wordt het jaar van me, myself and I………